Puch MV50

2 wheels from 1972

De 'Bloedblaar'

Dit achterlicht is gemaakt van een antiek Zwitsal doosje en een achterlicht van een Haagsche stadsbus

De “Bloedblaar” zoals het in Puchkringen genoemd wordt is een creatie van dhr van Zijl uit Den Haag

Ooit bij toeval ontstaan en nu een hebbeding

Verschroomde naaf

Volledig gerestaureerd blok

Completely taken apart, replaced all the worn out parts with new ones and put back together

Hoe het begon ..

in 1987

Een achterbuurman liep met een brommer voorbij om deze aan de straatkant te zetten voor de grofvuil ophaaldienst.

Semi-onschuldig vroeg ik wat hij met deze brommer ging doen. Je zag hem even twijfelen, maar vroeg vrij snel of ik het wel wat vond. Ik wierp een snelle blik en knikte een driftig JA! Hij hoefde niet lang na te denken of ik een goede nieuwe eigenaar zou zijn. Hij duwde haar mijn kant op en zei er bij dat ik voorzichtig moest zijn. Totaal verbaasd, maar trots als een pauw moest ik gaan bedenken hoe ik het mijn ouders ging vertellen. 13 jaar en dan al een brommer?

Zouden ze zomaar geloven dat ik deze had gehad van de achterbuurman? Ik had besloten dat ze het wel moesten aannemen, want ik was op slag verliefd en zou haar nooit meer wegdoen.

De lak was in hele goede staat en het chroomwerk vertoonde geen enkel puntje roest. Mijn eerste brommer!

Al snel ging ik op onderzoek uit. Hoe zit zo een ding in elkaar? Waar gaat de benzine in, doet ie het nog en hoe krijg je hem in hemelsnaam aan? Met al deze vragen rende ik naar een buurjongen van een paar deuren verder. Hij was al een paar jaar ouder en had al aan flink wat brommers zitten knutselen (vooral Kreidlers en Zundapps). Toen ik hem het verhaal vertelde, liep hij direct mee om er eens naar te kijken.
Bij aankomst in onze achtertuin, riep hij enthousiast “ Hee, een echte Puch”. Zonder verder wat te vragen, ging hij er op zitten en trapte een paar keer. Er kwam een moeizaam gerommel uit het motorblokje, maar sloeg niet aan.
Hij sprong naast de brommer en vroeg om gereedschap. Ik haalde mijn stiefvaders gereedschapskist tevoorschijn en zag hem een moment later flink knutselen aan de carburateur, de ontsteking en de bougie. Na een minuut of 10 hees hij zichzelf overeind en waagde een tweede poging om haar aan de praat te krijgen. Het wonder geschiedde! Na 2 keer trappen begon er meer leven dan eerst in de Puch te komen. Het kleine blokje schudde en rochelde onder het zware bewind van zijn rechtervoet. Hij draaide de verstelbare sproeier nog wat verder open. “Nog een keer trappen dan maar” zei hij mompelend.
En toen gebeurde het. Hij nam een diepe teug adem hees zichzelf omhoog en trapte uit volle macht op het pedaal. Het was net of het blokje er heel even over na moest denken en begon het te draaien. Er kwamen kleine kringetjes uit de lange uitlaat. De buurjongen draaide de sproeier wat terug en gaf iets meer gas. De kringetjes uit de uitlaat werden een lange pluim van rook en mijn 13 jarige hart mistte 2 slagen van opwinding. Ze doet het!

De buurjongen keek mijn kant op en vroeg met een grote glimlach of ik een ritje wilde maken. Ik knikte ja en zei er teleurgesteld achteraan dat ik nog nooit op een echte schakelbrommer had gereden. Hij zei; “Spring maar achterop, dan rijden we ff een stukje”. Ik sprong zonder nadenken achterop en we reden de buurt rond. Alle voetbalvriendjes keken hun ogen uit toen ze mij achterop de Puch voorbij zagen komen.

Aangekomen bij een groot parkeerterrein stapte we van de brommer af en de buurjongen legde uit hoe je moest schakelen. Nadat ik zei dat ik het begrepen had, klom ik er op. Nog wat onwennig kneep ik de koppeling in en trapte het blokje in zijn eerste versnelling. Uiteraard liet ik de koppeling te snel opkomen en de brommer sloeg af. Dit was nog best lastig. Na wat goede tips lukte het me om de Puch aan het rijden te krijgen. Trots schakelde ik door naar zijn 2e versnelling. Ik rij op een echte schakelbrommer en hij is van mij!!

Na wat rondjes gereden te hebben zei de buurjongen dat hij naar huis moest om te eten. Ik keek op mijn horloge en zag dat de middag in een zucht voorbij was gegaan. Meer dan 4 uur met de brommer bezig geweest en ik had er niets van gemerkt. Ik bedacht me dat ik het ook nog aan mijn ouders moest gaan vertellen…

Ik bedankte hem en startte de brommer. Stapvoets reed ik door de laantjes achter de huizen terug naar huis en ik bedacht wel 10 varianten van hoe mijn ouders zouden kunnen reageren.

Ik kwam door de poortdeur in de achtertuin en zag dat mijn ouders er nog niet waren.  Snel ruimde ik al het gereedschap op en ging mijn handen wassen. Net toen ik klaar was, hoorde ik een sleutel in de voordeur gestoken worden. Mijn hart ging sneller kloppen, daar is iemand!

Ik zei dat ik een hele leuke middag had beleefd. Toen ze langs mij in de achtertuin keken zagen ze de Puch staan en hoefde niet te raden naar wat ik dan nu weer uitgespookt had.

Wat heb jij nou weerHoe kom je hier aan….Zo een heb ik er ook gehad….. “

Ik legde het hele verhaal uit en hij kon het bijna niet geloven. Uiteindelijk heb ik hem kunnen overtuigen en hebben we samen nog een ritje gemaakt op het zelfde parkeerterrein als waar ik een uur eerder ook al gereden had. Het leek me wijs om hem maar niet te vertellen dat ik met de buurjongen van een paar deuren verder die middag ook op het parkeerterrein geweest was….

Sindsdien heb ik altijd dat gevoel van toen als ik op mijn Puch stap. In de loop der jaren heb ik heel wat brommers gekocht en verkocht, maar de Puch is altijd mijn favoriet gebleven.

Jan Schrijver